Benim Kadınım
Hiç düşünmemiştim,
İlk gördüğümde,
Seninle evleneceÄŸimi.
Tanıdıkça sevdim,
Büyülendim,
Yerden kesildi ayaklarım,
Aşık oldum,
Evlendim.

DeÄŸiÅŸikti yemeklerin,
Farklıydı aile değerlerin,
Tartışıyorduk,
Yıllar yakınlaştırdı,
Bunları aştık,
Birbirimize alıştık.

Karımdın,
Kadınımdın,
SevdiÄŸimdin,
Hayat arkadaşımdın,
Ortağımdın,
Ama o kadar.

Annelik nuru,
Kapladı yüzünü,
Dünya güzeli,
Kızımız doğduğunda.
Baba olmam,
Kutsal hediyendi.

Büyürken kızımız,
Titrerdin üzerine,
Unuturdun kendini,
Onunlaydı her anın,
HoÅŸuma gidiyordu,
Beni bile unutman.

Nazlanamıyordum,
Yok oldu huysuzluÄŸum,
İçim ısınıyordu,
Mest oluyordum,
Kızımız sana,
ANNE dedikçe.

On yıl sonra geldi,
Kızımızdan,
Yeni aile ferdimiz.
Çok sevinmiştik,
Göklere uçmuştuk,
Harika oÄŸlumuzla.

Yine sen verdin,
Karıcığım,
OÄŸlumuzu,
Özverinle.
Doruktaki mutluluÄŸu,
Yaşadım seninle.

Bezmedin,
Yorulmadın,
Çocukların kavgalarından,
Birbirlerini kıskanmalarından,
Zaaflarımızı,
Hep sevginle örttün.

Güzel günleri,
Herkesle,
Acıları,
Yanlız seninle paylaştım,
Yirmi üç sene oldu,
Sana çok alıştım.

SevdiÄŸimdin,
Karım oldun.
Annelikle kutsallaştın.
Şefkatinle tabulaştın.
KADINLAR GÃœNÃœN,
KUTLU OLSUN.

Süheyl Türkoğlu